Green Fields - The Brothers Four
  Words & Music by : Terry Gilkyson - Rich Dehr - Frank Miller    

Once there were greenfields, kissed by the sun;  Once there were valleys, where rivers used to run;  Once there were blue skies with white clouds high above;   Once they were part of an everlasting love. We were the lovers who strolled thru greenfields.   Greenfields are gone now, parched by the sun; Gone from the valleys where rivers used to run; Gone with the cold wind that swept into my heart; Gone with the lovers who let their dreams depart. Where are the greenfields that we used to roam? I'll never know what made you run away. How can I keep searching when dark clouds hide the day? I only know there's nothing here for me, Nothing in this wide world left for me to see, But I'll keep on waiting till you return. I'll keep on waiting until the day you learn You can't be happy while your heart's on the roam. You can't be happy until you bring it home, Home to the greenfields and me once again. Home to the greenfields and me once again.

Greenfields  The Brothers four ก่อตั้งวงในปี 1957 ประกอบด้วยสมาชิกจำนวน 4 คน เป็นเพื่อนๆสมัยเรียนที่  University of Washington โดยมี Bob Flick (upright bass, vocals), Mike Kirkland (guitar, banjo, vocals), John Paine (guitar, vocals) และ Richard Foley (guitar, vocals).  ผลงานเพลงในแนวโฟล์คซองของพวกเขายืนยาวมานานกว่า 40 ปี เป็นที่นิยมจากชน ชาวอเมริกัน ไอร์แลนด์ สก็อตแลนด์ ญี่ปุ่น จีน ตั้งแต่ปี 1960 เป็นต้นมาพวกเขาได้เปิดการแสดงตามสถานศึกษาต่างๆกว่า 1,000 แห่ง เคยได้รับเกียรติรับเชิญให้เข้าไปเล่นในทำเนียบขาว ให้ประธานาธิบดีอเมริกันฟังมาแล้วถึง 4 สมัย มีผลงานเพลงที่จำหน่ายไปแล้วกว่าล้านแผ่น มีเพลงฮิตที่ชาวโลกรู้จักมากมาย รวมทั้งมีเพลงที่ถูกนำไปประกอบหนังและได้รับกรเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล  Academy Award มาแล้ว ผลงานของพวกเขาได้รับการการันตีว่าเป็นวงโฟล์ค แบบควอเต็ด ด้วยเครื่องดนตรี 4 ชิ้นจาก อะคูสติค กีตาร์ แบนโจ แมนโดลิน อัพไรท์ เบส  แนวเพลงของพวกเขาเป็นเครื่องหมายการค้าชั้นเยี่ยม กับเสียงประสานที่ใสบริสุทธิ์ เป็นช่วงเวลาที่ถูกเก็บอยู่ในความทรงจำของคอเพลงในยุคนั้น ผลงานของเขายังได้รับการยอมรับมาจนปัจจุบัน  เพลง Greenfields ขับร้องโดยคณะ The Brothers Four   เมื่อปี ค.ศ. 1959 และได้ขึ้นสู่อันดับหนึ่งของ Popular Music Charts ในปีถัดไป เพลงนี้เป็นแรงบันดาลใจให้มีการทำเพลงประสานเสียงลักษณะเดียวกันขึ้นเป็นครั้งแรกในวงการเพลงของเมืองไทย โดย  สุเทพ วงศ์กำแหง ร่วมกับ เนรัญชรา ได้นำเพลงนี้มาแปลเรียบเรียงเป็นภาษาไทย ให้ชื่อเพลงว่า "คอยเธอ" และคงทำนองเดิมของเพลงต้นฉบับ ขับร้องโดย วงดนตรี สุเทพคอรัส  เพลง"คอยเธอ" แปลได้เทียบเคียงกับต้นฉบับแบบวรรคต่อวรรค  สำหรับภาษาที่ใช้ทั้งในเพลงต้นฉบับ และเพลงฉบับแปล เป็นภาษาที่มีความสละสลวยสวยงามมาก  หากพิจารณาเปรียบเทียบความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาจากตัวอักษรจะเห็นว่า  วรรคแรกเป็นความรู้สึกของคนมีความรักที่มองทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวสวยสดงดงามไปหมด แต่วรรคสองเป็นความรู้สึกของคนที่มีความทุกข์ ทำให้สิ่งที่เคยเห็นงดงาม กลับกลายเป็นตรงกันข้าม  ทุ่งที่เคยรู้สึกว่าช่างงดงาม"ยามต้องรพี" ก็แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งที่ถูกแผดเผา  "โรยด้วยรวี" (kissed by the sun =/= parched bythe sun) ท้องฟ้าที่เคยมี "ปุยเมฆสดใสพริ้ว" และสีสดใสดุจ "ม่านคราม" ก็กลับมีเมฆดำบดบังแสงจนมืดมิด ( blue skies with white clouds =/= dark clouds hide the day)    Tense ที่ใช้ในวรรคแรกเป็น Past Tense กล่าวถึงอดีตอันรื่นรมย์ ส่วนวรรคสองใช้ Present Tense บอกถึงความรู้สึกปัจจุบันที่เป็นทุกข์  และเสียดายสิ่งดีๆที่หายไปด้วยประโยคว่า  Where are the greenfields that we used to roam?        ทุ่งเขียวขจีที่เราเคยเที่ยวเล่นด้วยกันหายไปไหนหมดหนอ? วรรคสุดท้ายใช้ Future Tense แสดงความหวังว่าความสุขเช่นในอดีตจะหวนกลับมาอีกครั้ง แหล่งข้อมูล :  http://www.geocities.com/wilaip   ครั้งหนึ่งท้องทุ่งเคยเขียวขจี ฉาบด้วยแสงตะวัน ครั้งหนึ่งยังมีเนินเขาที่ธารน้ำไหลผ่าน ครั้งหนึ่งท้องฟ้าเป็นสีครามตัดกับปุยเมฆขาว ลอยอยู่เบื้องบน ครั้งหนึ่งคยเป็นสถานที่มีรักอันเป็นอมตะ เราคือคู่รักที่เคยมอบรักให้แก่กันและกัน ณ ท้องทุ่งเขียวขจีแห่งนี้ ตะวันลับหายไปกับความเขียวขจีของท้องทุ่ง เนินเขาเลือนหายไปกับสายน้ำที่ไหลผ่าน ไปลับกับลมหนาวที่หอบพัดดวงใจฉันไปด้วย จากไปพร้อมกับคนรักที่เคยหวานชื่นต่อกัน ณ ที่ซึ่งเคยเป็นท้องทุ่งอันรื่นรมย์ของสองเรา ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามีสาเหตุมาจากอะไร จะไปตามหาเธอได้ยังไง มันมืดแปดด้านไปหมด รู้แต่ว่าหมดสิ้นแล้วสำหรับที่นี่ โลกนี้ไม่เหลืออะไรสำหรับฉันอีกต่อไป แต่ฉันจะรอเธอ รอจนถึงวันนั้น วันที่เธอหวนกลับมา เธอไม่อาจเป็นสุขได้ตราบเท่าที่ยังไม่รักใคร เธอไม่มีทางพบความสุขจนกว่าเธอจะกลับบ้าน กลับมาหาฉันและท้องทุ่งเขียวขจีแห่งนี้อีกครั้ง The Brothers Four - Green Fields คอยเธอ  งามทุ่งสวรรค์งามยามต้องรพี งามทุ่งแห่งนี้มีสายธารผ่านนานนิรันดร์ ปุยเมฆสดใสพริ้วปลิวในม่านครามนั้น เฉกเช่นสวรรค์สรรค์เป็นชั้นเป็นฉากเสน่หา ฉ่ำรักบูชาด้วยศรัทธารักนิรันดร์ พลันทุ่งสวรรค์โรยโรยด้วยรวี ธารที่อิ่มนทีนี้แห้งเหือดระเหยพลัน มันแห้งมันโหยหายคล้ายลมพรายพัดใจฉัน ขาดเธอเปรียบชีวันฉันสิ้นสวาทขาดคลาย ตายฉันคงตายอย่างเดียวดายและเดียวแด ฉันมิเคยรู้ใครรั้งเธอแรมร้างลา ฉันมิคิดใฝ่ฝันหาความหวังมลายผันแปร ฉันรู้เพียงฉันสิ้นแล้วสิ้นไปทุกอย่าง พลิกโลกควานหาเธอมันมืดและอ้างว้าง แต่ยังฉันจะหวังรอเธอจะหวนคืน กลับเป็นมิ่งขวัญยืนของคนเก่าโดยทุกทาง มาซิมารับรู้ฉันอยู่อย่างทุกข์หม่นหมาง อย่าเลยอย่าอำพรางเธอเองก็เศร้าอย่างฉัน สุขฟื้นคืนพลันหากสวรรค์นั้นมีเธอ สุขฟื้นคืนพลันหากสวรรค์นั้นมีเธอ