|

A
Cappella
7
ประกอบด้วย
5หนุ่มตัวโน้ตอารมณ์ดี
เดียร์-นักรบ
แนวณรงค์
,
ต้น-เมธี
อภินันท์ธรรม
,
แม็ค-ศรัณย์
วงศ์น้อย,
ทิม-อาทิตย์
พิบูลธรรม
และ
โอปอล์
ตันตยานุสรณ์
ที่นอกจากทุกคนจะมากด้วยความสามารถทางดนตรีแล้วพวกเขาก็ยังได้รับการยอมรับในผลงานเพลงที่มีความไพเราะและมีเอกลักษณ์ในการประสานเสียงที่โดดเด่นไม่เหมือนใครอีกด้วย
นักรบ
แนวณรงค์
(เดียร์)
เป็นสมาชิกของ
AC
Seven
ตั้งแต่ยุคเริ่มแรก
เป็นคนแพร่
เริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่ชั้น
ป.4
โดยหัดเล่น
Keyboard
ในช่วงมัธยมเปลี่ยนมาเล่น
Guitar
และเมื่อเข้าศึกษาต่อที่ภาควิชาดุริยศิลป์
ก็ได้เริ่มหัดเล่น
Bass
และร้องเพลง
เมื่อปี
2543
ได้รางวัลชนะเลิศประกวดวงดนตรีชิงแชมป์ประเทศไทยของ
NesCafe
ร่วมกับวง
ETC
ซึ่งขณะนั้นได้เป็นนักร้องนำ
เมธี
อภินันท์ธรรม
(ต้น)
เข้าร่วมกับ
AC
Seven
เมื่อปี
2542
เป็นคนนครสวรรค์
จบการศึกษาระดับปวช.
จากวิทยาลัยเทคนิคพะเยาเมื่อปี
2533
เล่นดนตรีได้หลายชนิด
เช่น
Piano,
Guitar,
Violin
โดยมี
Guitar
เป็นเครื่องดนตรีเอก
ศรัณย์
วงศ์น้อย
(แม็ค)
เข้าร่วมเป็นสมาชิกของ
AC
Seven
ตั้งแต่ปี
2542
จบการศึกษาจาก
รร.แม่สะเรียงบริบัตรศึกษา
จ.แม่ฮ่องสอน
เล่น
piano
เป็นเครื่องเอก
โดยถนัดทาง
Piano
Pop
และ
Jazz
มีความสามารถในการแต่งเพลงและเรียบเรียงเสียงประสาน
เคยมีผลงานเรียบเรียงเสียงประสานให้กับบริษัท
Bakery
Music
มาแล้ว
อาทิตย์
พิบูลธรรม
(ทิม)
เข้าร่วมกับ
AC
Seven
เป็นคนสุดท้าย
เมื่อปี
2542
เป็นคนกรุงเทพฯ
จบการศึกษาระดับมัธยมจากรร.กรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย
จากนั้นจึงเข้าศึกษาต่อที่
ภาควิชาดุริยศิลป์มหาวิทยาลัยพายัพ
ปัจจุบัน
เป็นนักpiano
อยู่ในทีมนมัสการของคริสตจักรจีนฟ้าฮ่าม
โอปอล์
ตันตยานุสรณ์
(โอ)
เป็นคนเชียงใหม่
เข้าร่วมกับ
AC
Seven
ตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง
เริ่มเรียนดนตรีตั้งแต่
4
ขวบ
เครื่องดนตรีเอกคือ
piano
เคยได้รับรางวัลชนะเลิศจากการแข่งขัน
piano
ชิงแชมป์ประเทศไทยของ
รร.ดนตรี
YAMAHA
เมื่อปี
2531
จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจาก
ภาควิชาดุริยศิลป์
ม.พายัพ
และ
ระดับปริญญาโท
(Piano
Performance)
จาก
Monash
University,
Australia.
|
รู้ว่าตอนนั้น ถ้าฉันกล้าบอกว่ารักไป
คงไม่ต้องเจ็บ ต้องเก็บไว้ ทิ้งให้ใจมันค้างคา
แล้วในวันนี้ เธอให้รักกับเขาที่เข้ามา
ฉันดูออกจากสายตา จึงได้รู้ว่าทำผิดพลาดไป
ยิ่งเธอกับเขาใกล้ชิดผูกพัน
ยิ่งทำให้ฉันและเธอห่างไกล
หากเก็บความรู้สึกที่มีตลอดไป
แล้วฉันจะทนและอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร
ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป แค่รักคำเดียว
ไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
แต่อยากให้ได้ยิน ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร
ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา
รู้ว่าตัวฉัน ทำได้แค่บอกกับหัวใจ
วันนี้ที่เจ็บ ต้องจำไว้
ถ้ารักใครต้องกล้าพอ แม้ว่าสุดท้าย
ไม่ได้รักที่หวังไว้ครอบครอง
ก็ยังดีกว่าเฝ้ารอบอกคำนั้นในวันที่สายไป
ยิ่งเธอกับเขาใกล้ชิดผูกพัน
ยิ่งทำให้ฉันและเธอห่างไกล
หากเก็บความรู้สึกที่มีตลอดไป
แล้วฉันจะทนและอยู่บนโลกนี้ได้อย่างไร
ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป
แค่รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
แต่อยากให้ได้ยิน ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร
ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา
ทั้งทั้งที่รู้ว่ามันอาจสายเกินไป
แค่รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
แต่อยากให้ได้ยิน ถึงแม้ไม่เปลี่ยนอะไร
ยังดีกว่าเก็บคำนั้นไว้ ไม่พูดมันออกมา
แม้รักคำเดียวไม่พอเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้
(แต่อยาก) แต่อยากให้ได้ยิน (ให้เธอได้ยิน)
ว่าฉันรู้สึกยังไง (ความลับของใจ)
ยังดีกว่าเก็บความรักเอาไว้ ไม่พูดมันออกมา